Urtero bezala, 1936ko abuztuan Pikoketan eraildako lagunei omenaldia egin zaie.
Ekitaldia txalaparta doinuekin hasi da eta, ondoren, "Nicolás Guerendiain" Irungo Errepublikar Elkarteko kideek ekitaldi honi buruzko testu bat irakurri dute.
Ondoren, Pikoketako biktima baten senide batek parte hartu du: Fernando Arozenak, tropa frankistak iritsi zirenean bertan zegoen baten semeak, ihes egitea lortu zuen.
Ondoren, Aurreskua dantzatu da eta, amaitzeko, lore eskaintza egin da monolitoan, Eusko Gudariak, Ureztatze Ereserkia eta Nazioarteko Ereserkiak lagunduta.
Jende ugari batu zen ekitaldira, eta ondoren herri bazkaria egin zen Pikoketako jatetxean.
Gertatu zenari buruzko informazio gehiago...
Egun on guztioi
Aurten ere, oroimenezko leku honetan bildu gara 1936ko abuztuaren 11n faxismoaren aurrean errepublikaren legezkotasuna, demokrazia eta askatasuna defendatzeagatik eraildako pertsonak gogoratzeko.
Laurogeita hamar urte geroago, ingurura begiratu eta zer egiten ari garen galdetu behar diogu geure buruari, historia berriro errepika ez dadin.
Faxismoa ez zelako diktadorearen heriotzarekin desagertu. Gaur gure auzo eta kaleetan hazten ari da. Arrazakeria eta xenofobia nagusi dira diskurtsoetan, etxebizitxa eta prekaritatiaren errudun migratzaleak egitez gain gero eta maizago eraso fisikoak ere jasan behar dituzte.
Guzti honen aurrean non dago jarduteko gaitasuna eta betebeharra duen klase politikoa? Gorrotoa geldiarazteko ezer egiten ez duena eta interes alderdikoien artean beldurraren diskurtsoa ahalbidetzen duena? Onartezina dena normaltzat jotzea. Pertsona batzuen zaurgarritasuna erabiltzen denean elkarri aurre egiteko, ez dira arazoak konpontzen: gorrotoa elikatzen da eta bizikidetza ahultzen da.
Eta atzoko faxismoa salatzen dugun bitartean, ezin dugu isilik egon Palestinan, Kuban edo aipatzen ez diren herrialde askotan bizi den basakeriaren aurrean. Herri palestinarraren genozidioak gogorarazten digu, modurik krudelenean, noraino irits daitekeen herri baten deshumanizazioa eta indarkeria erabiltzen dutenen zigorgabetasuna. Halako izugarrikeriaren aurrean, isiltasuna ezin da aukera bat izan. Gure biktimen oroimenak behartzen gaitu beste aldera ez begiratzera, bidegabekeria salatzera eta herri guztien bizitza eta duintasuna defendatzera.
Elkarte memorialistetatik EGIA, JUSTIZIA ETA ERREPARAZIOA eskatzen jarraituko dugu frankismoaren biktimentzat, memoria ez baita soilik atzoko faxismoa gogoratzea, baizik eta gaurkoari ere aurre egitea. Ez dago oroimenik konpromisorik gabe, ez omenaldirik askatasunik gabe.
Ez ditugu normalizatuko gorrotoa, arrazakeria eta indarkeria. Ez dugu onartuko beldurrak erabakitzea nork dituen eskubideak eta nork ez.
Hil zituztenei memoria zor diegu. Gaur egun bidegabekeria jasaten dutenei konpromisoa zor diegu. Eta etorkizuneko belaunaldiei faxismorik gabeko gizartea zor diegu.
Ez ahaztu, ez barkatu. Faxismoaren aurka: memoria, egia, justizia, ordaina eta borroka.
Gogoan dugu: